سیاستمدار: کسی است که می تواند به شما بگوید به جهنم بروید منتها به

نحوی که شما برای این سفر لحظه شماری کنید

مشاور: کسی است که ساعت شما را از دستتان باز می کند و بعد به شما می

گوید ساعت چند است

.

 حسابدار: کسی است که قیمت هر چیز را می داند ولی ارزش هیچ چیز را نمی داند

.

 بانکدار: کسی است هنگامی که هوا آفتابی است چترش را به شما قرض می دهد و

درست تا باران شروع می شود آن را می خواهد

.

 اقتصاددان: کسی است که فردا خواهد فهمید چرا چیزهایی که دیروز پیش بینی

 کرده بود امروز اتفاق نیفتاد

.

 روزنامه نگار: کسی است که 50% از وقتش به نگفتن چیزهایی که می داند می

گذرد و 50% بقیه وقتش به صحبت کردن در مورد چیزهایی که نمی داند

.

 ریاضیدان: مرد کوری است که در یک اتاق تاریک بدنبال گربه سیاهیه می گردد

که آنجا نیست

.

 هنرمند مدرن: کسی است که رنگ را بر روی بوم می پاشد و با پارچه ای آن را

بهم می زند و سپس پارچه را می فروشد

.

 فیلسوف: کسی است که برای عده ای که خوابند حرف می زند

.

 روانشناس: کسی است که از شما پول می گیرد تا سوالاتی را بپرسد که همسرتان

مجانی از شما می پرسد

.

 جامعه شناس: کسی است که وقتی ماشین خوشگلی از خیابان رد می شود و همه

مردم به آن نگاه می کنند، او به مردم نگاه می کند

 .

 برنامه نویس: کسی است که مشکلی که از وجودش بی خبر بودید را به روشی که

نمی فهمید حل می کند

 این سوأل رو فقط ذهنی حل کنید. از قلم و کاغذ و ماشین حساب استفاده نکنید. عدد 1000 رو فرض کنید. 40 رو به اون اضافه کنید. حاصل رو با یک 1000 دیگه جمع کنید. عدد 30 رو به جواب اضافه کنید. با یک هزار دیگه جمع کنید. حالا 20 تا دیگه به حاصل جمع، اضافه کنید. 1000 تای دیگه جمع کنید و نهایتاً 10 تا دیگه به حاصل اضافه کنید. حاصل جمع بالا چنده؟

احتمالا نتیجه رو اشتباه حساب کردید. به قسمت نظرات برید نتیجه ی درست رو ببینید.

این تست جالبیه که بهمون میگه که رفتار و اعتقادات ما بیشتر مبتنی بر چه دین و مذهبی است..!!!!!

    Click here لینک  سوالات

ترجمه فارسی سوالات 
1- عیسی خداست
2- خدا یک قوم/نژاد را انتخاب کرده تا دنباله روی او باشند
3- من احترام زیادی برای نیاکانم قائلم
4- من اعتقاد دارم خدا برای زندگی من یک سری قواعد و قوانین وضع کرده است
5- خدا 3 شکل دارد. پدر. پسر. و روح مقدس
6- هرکسی لیاقت جایگاه اجتماعی که کسب کرده را دارد
7- از باور/اعتماد کامل به یک حکومت دینی مذهبی باید پرهیز کرد
8- قویترین ارتباط روحی که دارم با طبیعت است
9- هنرها. مثل موزیک یا ادبیات. بدونه اخلاقیات (غیر اخلاقی) بی استفاده هستند
10- خدا انسان‌هارا آینه‌ای از خودش ساخته (خدا انسان هارو شبیه خودش خلق کرده)
11- عیسی پیامبر بزرگ و مهمی بود. ولی خدا نبود
12- دین چیزی چرت و غیر‌عقلانی/غیر منطقی است
13- خویشتن داری ارزش بسیار مهمی دارد
14- هیچ دینی وجود ندارد که بتواند حقیقت واقعی را نشان دهد
15 تنها چیز یا کسی که من میتوانم بطور کامل به او/آن اعتماد کنم و رویش حساب باز کنم خودم هستم
16- خدایانه بسیار همگی جزیی از یک وجوده بزرگتر هستند
17- عیسی تنها یک شخصیت تاریخی بود. نه یک پیامبر بود و نه خدا
18- من واقعن نمیتونم با اطمینان بگم که آیا خدایی وجود داره یا نه
19- موسی بزرگترین پیامبر بود
20- من به وجود یک خدای ماده (الهه) اعتقاد دارم تا یک خدای نر. یا چندین خدا. و یا اصلن هیچی
21- من میتوانم با مدیتیشن از رنج و عذاب جلوگیری کنم
22- زمین در 6 روز آفریده شد. و خدا در روز هفتم استراحت کرد
23- تجسم‌ها و اشکال زیادی از خدا وجود دارد
24- واعظان و پیامبران بطور کامل قابل اعتماد نیستند
25- من به هیچ چیز زنده ای آسیبی نمیزنم. یا دسته‌کم سعی میکنم که آسیبی نزنم
26- همیشه سعی میکنم تا جایی که میتوانم خودم را با دنیای طبیعت هماهنگ کنم
27- من به فعالیت ها و چیزهای ماورا طبیعی اعتقاد دارم
28- من با تسلیم شدن در برابر خدا به شادی و رستگاری میرسم
29- ما باید با هوس‌ها و خواسته های منفی مان و عوامل تحریک کننده آن مقابله کنیم
30- مردم (هیچ کس) ذاتا بد نیست. فقط ضعیفند و اراده ندارند
31- باید به سنت‌ها پایبند بود
32- با مدیتیشن کتابخوانی و خویشتنداری ما میتوانیم به تقوا برسیم
33- انسان خدا را در تفکراتش آفرید تا تحمل ترس و غم را آسانتر کند
34- من باید آزاد باشم تا هرچه که لذت میبرم انجام دهم. با محدودیت کم
35- جهان جای بهتری میشد اگر اصلاً هیچ دینی وجود نداشت
36- یک خدا وجود دارد ولی چیزها (خدایان درجه پایین) زیادی هم همراه او هستند
37- مردم عادی و فعالیت های روزمره و معمولی انسانی بسیار خسته کننده هستند
38- چیزهای عجیب و ماوراطبیعی بهتر از عتقادات مذهبی هستند
39- هر جانوری دارای روح است و یا دسته کم باید به عنوان یک موجود زنده آن را پاس داشت
40- من فکر میکنم موجودات فضایی کسانی بودند که سالهای بیسیار پیش حیات را روی زمان ایجاد کردند
41- برای فعالیت های جنسی و چیزهای خوراکی هیچ محدودیتی نباید وجود داشته باشد
42- عیسی برای گناهانه ما کشته شد
43- من واقعاً برام مهم نیست که بعده مرگ چه اتفاقی میوفته
44- ما باید به دستورات دینمون عمل کنیم
45- کردار من روی مسیر زندگیم تاثییر میذاره
46- همه باید همدیگرو دوست داشته باشن
47- من فقط علاقه به فکر کردن درباره موجودات فضایی و مسافرانه زمان و … دارم تا خدا و اینجور چیزا
48- مطمئناً بعد از مرگ هیچ خبری نیست
49- همه باید لباس های فروتنانه بپوشن و نیکوکاری کنن
50- من شدیداً به خودم اعتقاد و باور دارم
51- طبیعته واقعیه انسان مثل حیوان است
52- من حتماً باید دسته کم یه زیارت از مکانه مقدسه دینیم بکنم (مثلاً حج)
53- ما باید آرزو ها و وابستگی ها به چیزهای دنیوی رو در دلمون از بین ببریم تا به آرامشه درونی برسیم
54- مرد درستکار کسیه که آداب و رسومه فرهنگش رو رعایت میکنه
55- من به تناسخ اعتقاد دارم (بدنیا اومدن پس از مرگ در همین دنیا به عنوان یه شخص دیگه یه جای دیگه و در یک زمانه دیگه)

اینم نتایج خودمه

Islam  اسلام 75%

 Agnosticism  لا ادری - اینکه اعتقاد دارید که بشر به اندازه توانایی خدارامی شناسه   65%

Confucianism - آیین کنفسیوس فیلسوف چینی که میگه باید به انسانیت عشق ورزید 65%

Buddhism - بودایی   55%

Hinduism - هندوییسم   50%

Haruhism - خود محوری - اعتقاد به اینکه همه چیز بر اساس شما تنظیم می شود   45%

Christianity - مسیحیت   40%

Judaism -   یهودیت   35%

Satanism -شیطان پرستی   25%

Paganism - اعتفاد با طبیعت   25%

 Atheism - کفر   5%

یادآوری قوانین مورفی تسکین دهنده بدبیاری ها و بدشانسی هاست. قانون مورفی در سال 1949 در پایگاه نیروی هوایی ادوارز شکل گرفت. مورفی مهندس هوافضا بود که روی یک پروژه کار می کرد. در یکی از سخت ترین آزمایشهای پروژه یک تکنسین خنگ تمام سیم ها را برعکس وصل کرد و آزمایش خراب شد. مورفی درباره این تکنسین گفت: "اگه یه راه برای خراب کردن چیزی وجود داشته باشه او همون یه راه رو پیدا می کنه" و این اولین قانون مورفی بود. در ابتدا در فرهنگ فنی مهندسین رواج پیدا کرد و بعد به فرهنگ عامه راه پیدا کرد. بعداً قوانین دیگری هم بعد از کسب رتبه لازم از بنیاد مورفی در زمره قوانین اصلی قرار گرفتند.

حالا قوانین مورفی و قوانین استنباط شده از آن:  

- اگر در توده یا کپه ای به دنبال چیزی بگردی، چیز مورد نظر حتما در ته قرار دارد.  

- هیچ کاری آن طور که به نظر می رسد ساده نیست.  

- وقتی در ترافیک گیر کرده ای لاینی که تو در آن هستی دیرتر راه می افتد.  

- هر کاری بیش از آنچه فکرش را می کنی دو برابر آنچه باید وقت می برد. مگر اینکه آن کار ساده به نظر برسد که در آن صورت سه برابر وقت می گیرد.  

- هر چیزی که بتواند خراب شود خراب می شود آن هم در بدترین زمان ممکن.  

- اگر چیزی را مقاوم در برابر حماقت احمق ها بسازی احمق باهوش تری پیدا می شود و کارت را خراب می کند.  

- در صورتی که شانس انجام درست یک کار پنجاه پنجاه باشد احتمال غلط انجام دادن آن نود درصد است.  

- وسایل نقلیه اعم از اتوبوس، قطار، هواپیما و... همیشه دیرتر از موعد حرکت می کنند مگر آن که شما دیر برسید. در این صورت درست سر وقت رفته اند.  

- اگر به نظر می رسد همه چیزها خوب پیش می روند حتما چیزی را از قلم انداخته ای.  

- احتمال بد پیش رفتن کارها نسبت مستقیم با اهمیت آنها دارد.  

- هر وقت خودت را برای انجام دادن کاری آماده کرده ای ناچار می شوی اول کار دیگری را انجام دهی.  

- اشیای قیمتی اگر سقوط کنند به مکان های غیرقابل دسترس مثل کانال آب یا دستگاه زباله خرد کن (آن هم در حالی که روشن است) می افتند.  

- مادر همیشه راه بهتری برای انجام کارتان پیشنهاد می کند البته بعد از اینکه کار را به سختی انجام داده باشید.  

- هر چه بیشتر سعی کنید چیزی را از مادرتان پنهان کنید او بیشتر به وب کم شبیه می شود.  

- 80% امتحانات پایان ترم براساس کلاسی است که در آن غایب بوده ای.  

- وقتی قبل از امتحانات نکات را مرور می کنی مهمترین شان ناخوانا ترینشان است.  

(مخصوصا اگه مثه من اهل جزوه نوشتن هم نباشی و جزوه ها رو آخر ترم از کسی بگیری و کپی بزنی ، این قانون به وفور شاملت میشه)  

قوانین اتوبوسی مورفی :  

- اگر تو دیرت شده اتوبوس هم دیر می آید.  

- اگر زود برسی اتوبوس دیر می آید. اگر دیر برسی اتوبوس زود رسیده است.  

- اگر بلیت نداشته باشی پول خرد هم نداری. وقتی پول خرد داری که بلیت هم داری.  

- هر چه بیشتر از راننده بپرسی که کدام ایستگاه باید پیاده شوی احتمال این که درست راهنمایی ات کند کمتر خواهد شد.  

- مدت زیادی منتظر اتوبوس می مانی و خبری نیست پس سیگاری روشن می کنی. به محض روشن شدن سیگار، اتوبوس می رسد. (به عبارت ساده اگر سیگار را روشن کنی اتوبوس می رسد).  

- اگر برای زودتر رسیدن اتوبوس سیگار را روشن کنی اتوبوس دیرتر می آید.  

قوانین كامپیوتری مورفی:  

- دیسک مشتری در سیستم تو خوانده نمی شود.  

- اگر برای خواندن آن نرم افزار پیچیده ای روی سیستمت نصب کنی آخرین باری خواهد بود که چنین دیسکی به دستت می رسد.  

قوانین عاشقانه ی مورفی :  

- همه خوب ها تصاحب شده اند ، اگر تصاحب نشده باشند حتما دلیلی دارد .  

- هر چه شخص مذکور بهتر و مناسب تر باشد، فاصله اش از تو بیشتر است.  

- شعور ضربدر زیبایی ضربدر در دسترس بودن مساوی عددی ثابت است. ( که این عدد همیشه صفر است.)  

- میزان عشق دیگران نسبت به تو نسبت عکس دارد با میزان علاقه تو به آنها.  

- چیزهایی که یک زن را بیش از هر چیز به مردی جذب می کند همانهایی اند که چند سال بعد بیشترین تنفر را از آنها خواهد داشت.  

فلسفه مورفی: " لبخند بزن... فردا روز بدتریه " 
 

و اما سرنوشت خود آقای مورفی:  
 

یه شب تو یه بزرگراه سوخت ماشین آقای مورفی تموم می شه. اون شب تو بزرگراه ترافیک بوده و ماشین ها با سرعت مورچه می رفتن. آقای مورفی هم می زنه بقل که بقیه رو با تاکسی بره. همینجوری ریلکس کنار بزرگراه واستاده بوده که یهو ماشین یه توریست انگلیسی که داشته خلاف جهت می اومده تپٌی می زنه بهش و می میره.اتفاقا اون روز لباسش هم سفید بوده . حالا فکر کن !!!!.... با یه لباس سفید کنار یه بزرگراه شلوغ واستاده باشی. بعد یه گاگولی در جهت مخالف بیاد بهت بزنه و بمیری. احتمالا موقع جون دادن این جمله ی معروفش روی لبش بوده :  
 

در فيش گاز نوشته شده: هزينه گار مصرفى شما 28 هزار تومان، يارانه پرداختى توسط دولت 24500 تومان، مبلغ قابل پرداخت توسط من 3500 تومان.

 بسيار خب، من هم براى دولت فيش صادر مى كنم حقوق هر ساعت 6 دلا‌ر، روزانه 45600 تومان، حقوق ماهيانه من يك ميليون و 400 هزار تومان، دريافتى من از دولت 200 هزار تومان و يارانه پرداختى من به دولت يك ميليون و 200 هزار تومان، حالا‌ کی باید سر کی منت بذاره؟؟؟

با کمی تمرکز سعی کنید متن زیر رو بخونید :

چناچنه به طور رومزره به زبان فارسی صبحت می کیند، با کمی تلاش خاوهید تواسنت این نوتشه را بخاونید. در داشنگاه کبمریج انگلتسان تقحیقی روی روش خوادنه شدن کملات در مغز اجنام شده است که مخشص می کند که مغز انسان تهنا حروف اتبدا و اتنها ی کلمات را پدرازش کرده و کمله را می خاوند .به هیمن دلیل است که با وجود به هم ریتخگی این نوتشه شما تواسنتید آن را بخاونید.

یک  بار  دگر  حوصله   خویش   ندارم   

 از دوست خود بهره بجز نیش ندارم

زخمی ز سر نیشتری مانده به پشتم

 جرمم چه بود؟ ذهن بد اندیش ندارم

بر تارک  دنیا  ز  خدا  نیست  نشانی

                                                             من خواسته ای جز ره خود بیش ندارم

زان توشه که از روز ازل داد بدستم                

                                                             در کیسه کنون  غیر  دل ریش ندارم

در  بازی دنیا همه خشنود  ببازم          

 بی شاه و  وزیرم، هوس کیش ندارم

از مردم گرگی که همه میش نمایند        

  من چاره به جز کسوت درویش ندارم

گاهی این جور  شعرا آدمو بد جور می خندونه :

نانوا هم جوش شیرین می زند بیچاره فرهاد !!!!!!!!!!

دیدن دوباره گلادیاتور اونم  بعد 3 سال واقعا حال خوبی داشت :

My name is Gladiator 

=====================

راستی سریال پدر خوانده ازشبکه یک رو می بینید ؟؟؟؟ احمد نجفی مثلا معلم انگلیسی ملکه ثریا بود ولی اینقدر زحمت نکشیده که بره یاد بگیره  قلعه یه زبان انگلیسی چجوری می نویسن:

 اینجوری نوشت :    Caslte :)) 

تا جایی که ما یادمونه اینحوریه : Castle

اینو یکی از بچه ها نوشته بود :

الان مدتيه گير كردم بين اين دو ضرب المثل، دارم هنگ ميكنم: بالاخره «جواب ابلهان خاموشي است» يا «سكوت علامت رضاست»؟؟؟؟

یک دو  ویلا ز جهان گذران ما را بس        

                                                               دختری خوشگل ازاین رهگذران ما را بس

من و همصحبتی اهل ریا ؟ دورم باد                  

                                                                فاش  گویم  که  کنون  پول کلان ما را بس

بنشین بر لب جوی و گذر عمر ببین               

                                                                خدمت  و معافی  از  رفتن آن   ما را بس

ما ندانیم چه بودیم و چه خواهیم شدن                      

                                                                 زین سبب  بنز و فراری به جهان ما را بس

از در خویش خدا را به بهشتم مفرست                 

                                                                 سند   ملکی   یک   آپارتمان  ما  را   بس

هر چه گویند که مدرک نه ملاک علم است                

                                                                   اخذ Phd    و  پذ  دادن  آن   ما  را بس 

                          ای دل از مشرب قسمت گله نا انصافیست 

                           کپ  زدن  ها ی  فراوان  و  روان  ما را  بس

سلام .

یکی از دوستام به اسم آقا پیمان  یه شعر در مورد ماه رمضان گفته بود :

یکی دردو یکی درمون پسندد

یکی لیوان یکی فنجون پسندد

یکی در وقت افطار ای عزیزون

حلیم وشیر وبادمجون پسندد

منم یه چیزی  همینطور بداهه در جوابش نوشتم ولی خوب مال من طنز نیست :

در ماه مبارک چه زنی خنده تو پیمان ؟

                                              هم  اول  و  هم  آخر  آن  نیست  نمایان

سی سال به شک روزه گرفتیم و نگفتیم 

                                             یکبار  درست  اول   این  ماه  رمضان

هر سال هزاران نفر از مردم بیکار        

                                            لپ تاپ و تلسکوپ به بغل , خسته و حیران

 در آرزوی دیدن یک هاله  از این ماه    

                                            گشتند   پراکنده   به   سرتاسر   ایران

تا رویت   این ماه به میلیارد برد خرج       

                                            این  پول  هزینه  شود از کیسه مهمان

با اینکه چنین مته به خشخاش نهادند        

                                             یک  بار  دگر هم سر کاریم عزیزان

در دیدن یک ماه  به گل مانده چنینیم               

                                             در واقع  بلنگیم  و  به پندار خرامان

آن مفسد فی الارض و همان کافر بی دین       

                                              بر ماه قدم می نهد ای جان  مسلمان  

ما در چه امیدیم که بر خویش نگرییم ؟           

                                             بیدار کن ای هموطن این خیل  جوانان

ما رند و خراباتی و دیوانه و مستیم         پوشیده چه گوییم همینیم که هستیم

درویشی را گفتند : چرا زن نخواهی ؟ گفت: زن مردان را شایسته بود و من هنوز به مقام مردی نرسیده ام؛ زن چگونه خواهم ؟

دیگری را همین  گفتند ؛ جواب داد : احتیاج من اکنون به طلاق نفس بیش از آن است که به نکاح و تزویج . وقتی که نفس را طلاق دهم روا بود که زنی دیگر خواهم.

ابراهیم ادهم از درویشی پرسید که : فرزند داری ؟ گفت نه. گفت زن داری ؟ گفت : نه . گفت : نیک نیک است. درویش گفت : چگونه ؟ گفت : آن درویش که زن کرد؛ در کشتی نشست و چون فرزند آمد ؛ غرق شد.

افلاطون مي گوید : " اگر با دلت چيزي يا کسي رو دوست داشتی زياد جدي نگير، چون ارزشي ندارد، زیرا کار دل دوست داشتن است، مثل کار چشم که ديدن است، اما اگر يک روز با عقلت کسي را دوست داشتي، اگر عقلت عاشق شد، بدان که در حال تجربه کردن چیزی هستی  که آن را عشق می نامند.

بخش پونتياك شركت خودروسازي جنرال موتورز شكايتي را از يك مشتري با اين مضمون دريافت كرد:

اين دومين باري است كه برايتان مي نويسم و براي اين كه بار قبل پاسخي نداده ايد، گلايه اي ندارم ؛ چراكه موضوع از نظر من نيز احمقانه است! به هر حال ، موضوع اين است كه طبق يك رسم قديمي ، خانواده ما عادت دارد هر شب پس از شام به عنوان دسر بستني بخورد. سالهاست كه ما پس از شام راي گيري مي كنيم و براساس اكثريت آرا، نوع بستني انتخاب و خريداري مي شود. اين را هم بايد بگويم كه من به تازگي يك خودروي شورولت پونتياك خريده ام و با خريد اين خودرو، رفت و آمدم به فروشگاه براي تهيه بستني دچار مشكل شده است.

لطفا دقت بفرماييد! هر دفعه كه براي خريد بستني وانيلي به مغازه مي روم و به خودرو بازمي گردم ، ماشين روشن نمي شود؛ اما هر بستني ديگري كه بخرم ، چنين مشكلي نخواهم داشت. خواهش مي كنم درك كنيد كه اين مساله براي من بسيار جدي و دردسرآفرين است و من هرگز قصد شوخي با شما را ندارم. مي خواهم بپرسم چطور مي شود پونتياك من وقتي بستني وانيلي مي خرم ، روشن نمي شود؛ اما با هر بستني ديگري راحت استارت مي خورد؟

مدير شركت به نامه دريافتي از اين مشتري عجيب ، با شك و ترديد برخورد كرد؛ اما از روي وظيفه و تعهد، يك مهندس را مامور بررسي مساله كرد. مهندس خبره شركت ، شب هنگام پس از شام با مشتري قرار گذاشت. آن دو به اتفاق به بستني فروشي رفتند. آن شب نوبت بستني وانيلي بود. پس از خريد بستني ، همان طور كه در نامه شرح داده شد، ماشين روشن نشد!مهندس جوان و جوياي راه حل ، 3 شب پياپي ديگر نيز با صاحب خودرو وعده كرد. يك شب نوبت بستني شكلاتي بود، ماشين روشن شد. شب بعد بستني توت فرنگي و خودرو براحتي استارت خورد. شب سوم دوباره نوبت بستني وانيلي شد و باز ماشين روشن نشد!

نماينده شركت به جاي اين كه به فكر يافتن دليل حساسيت داشتن خودرو به بستني وانيلي باشد، تلاش كرد با موضوع منطقي و متفكرانه برخورد كند. او مشاهداتي را از لحظه ترك منزل مشتري تا خريدن بستني و بازگشت به ماشين و استارت زدن براي انواع بستني ثبت كرد. اين مشاهده و ثبت اتفاق ها و مدت زمان آنها، نكته جالبي را به او نشان داد: بستني وانيلي پرطرفدار و پرفروش است و نزديك در مغازه در قفسه ها چيده مي شود؛ اما ديگر بستني ها داخل مغازه و دورتر از در قرار مي گيرند. پس مدت زمان خروج از خودرو تا خريد بستني و برگشتن و استارت زدن براي بستني وانيلي كمتر از ديگر بستني هاست.

اين مدت زمان مهندس را به تحليل علمي موضوع راهنمايي كرد و او دريافت پديده اي به نام قفل بخار(Vapor Lock ) باعث بروز اين مشكل مي شود. روشن شدن خيلي زود خودرو پس از خاموش شدن ، به دليل تراكم بخار در موتور و پيستون ها مساله اصلي شركت پونتياك و مشتري بود.

شبي جورج بوش و توني بلر به بار رفته بودند و سرگرم گفتگو بودنديک نفر کنارشان نشست و پرسيد که دارند راجع به چه موضوعي حرف مي زنند جورج بوش گفت:« ما داريم جنگ جهاني سوم را طراحي مي کنيم و قصد داريم پانزده ميليون مسلمان و يک دندانپزشک را بکشيم» مرد پرسيد:« براي چي مي خواهيد يک دندانپزشک را بکشيد؟» جورج بوش روي شانه بلر زد و گفت:« ديدي گفتم هيچکس راجع به کشتن پانزده ميليون مسلمان سوال نخواهد کرد

می گن افسر های نیروی هوایی آمریکا برای تست تمرکزشون در موقع هدایت هواپیما باید یه بازی رو به مدت دو دقیقه انجام بدند.طبق تحقیقات اگر بتونید ۱۸ ثانیه این بازی رو انجام بدید؛ شما آدمی با قدرت تمرکز خوب هستید.

می تونید این بازی رو از اینجا دانلود کنید: دانلود(کلیک راست-> save target as)

آلبرت اينشتين(فوت 1955 م) در رساله ي پاياني عمر خود با عنوان: "دي ارکلرونگ" Die Erkla"rung - von: Albert Einstein – 1954 يعني:"بيانيه" که در سال 1954 آن را در امريکا و به آلماني نوشته است - اسلام را بر  تمامي اديان جهان ترجيح ميدهد و آن را کاملترين ومعقولترين دين مي داند. اين رساله در حقيقت همان نامه نگاري محرمانه ي اينشتين با آيت الله العظمي بروجردي (فوت1340ش =1961م) است که توسط مترجمين برگزيده شاه ايران محرمانه صورت پذيرفته است اينشتين در اين رساله "نظريه نسبيت" خود را با آياتي از قرآن کريم و احاديثي از (نهج البلاغه) وبيش از همه (بحارالانوار) علامه مجلسي (که از عربي به انگليسي توسط  حميد رضا پهلوي (فوت1371ش) و.. .ترجمه وتحت نظر آيت الله بروجردي شرح مي شده) تطبيق داده و نوشته که هيچ جا در هيچ مذهبي چنين احاديث پر مغزي يافت نميشود وتنها اين مذهب شيعه است که احاديث پيشوايان آن نظريه ي پيچيده "نسبيت" را ارائه داده  ولي اکثر دانشمندان نفهميده اند.

از آنجمله حديثي است که علامه ي مجلسي در مورد  معراج جسماني رسول اکرم(ص) نقل ميکند که: هنگام برخاستن از زمين دامن يا پاي مبارک پيامبر به ظرف آبي ميخورد و آن ظرف واژگون ميشود.اما پس از اينکه پيامبر اکرم(ص) از معراج جسماني باز ميگردند مشاهده ميکنند که پس از گذشت اين همه زمان هنوز آب آن ظرف در حال ريختن روي زمين است ...اينشتين اين حديث را از گرانبهاترين بيانات علمي پيشوايان شيعه در زمينه ي "نسبيت زمان" دانسته و شرح فيزيکي مفصلي بر آن مينويسد...همچنين اينشتين در اين رساله "معاد جسماني" را از راه فيزيکي اثبات ميکند(علاوه بر قانون سوم نيوتون=عمل وعکس العمل). او فرمول رياضي معاد جسماني را عکس فرمول  معروف "نسبيت ماده و انرژي" ميداند:

                                                          E = M.C2 >> M = E :C2

يعني اگر حتي بدن ما تبديل به انرژي شده باشد دوباره عينا" به ماده تبديل شده و زنده خواهد شد. او همچنين در همين رساله عقيده ي به "وحدت وجود" را از خرافات هاي شايع شده توسط ملا صدرا تلقي کرده و آن را از ديدگاه "فيزيک کلاسيک" و "فيزيک نسبيتي" به شدت مورد حمله قرار مي دهد ...بطور خلاصه: او ميگويد: هر موجودي داراي حيطه و مرز فيزيکي خاص خود است(حيز وجودي) که امکان ندارد با موجود يا وجود ديگري اتحاد يا وحدت داشته يا بيابد...در رابطه با "عقل" نيز با کمال شگفتي - انيشتين نظريه ي اخباريون شيعه را ( که عقل را نسبي ميدانند و در حريم شرع و دين آن را بکار نميبرند) صحيح دانسته و ميگويد: حق با اخباري هاي شما ست وهنوز زود است که مردم اين را بفهمند..

در ادامه نيز فرمول رياضي خاصي براي "عقل نظري بشر" ارائه داده و "نسبيت" آن را اثبات ميکند... . اينشتين در اين کتاب همواره از آيت الله بروجردي با احترام و به لفظ"بروجردي بزرگ" ياد کرده و از شادروان
پروفسور حسابي نيز بارها  با لفظ"حسابي عزيز" ياد کرده است.

3000000دلار بهاي خريد اين رساله توسط پروفسورابراهيم مهدوي( مقيم لندن) با کمک يکي از اعضاء شرکت اتومبيل" بنز" از يک عتيقه فروش يهودي بوده و دستخط اينشتين در تمامي صفحات اين کتابچه توسط خطشناسي رايانه اي چک شده و تاييد گشته که او اين رساله را به دست خود نوشته است. اصل نسخه ي اين رساله اکنون جهت مسائل امنيتي به صندوق امانات سري لندن - بخش امانات پروفسور ابراهيم مهدوي- سپرده شده و نگهداري ميشود...

منبع : وبلاگ دانستنيها (خيلي از مطالب ديگش که درسته ولي اينو نمي دونم)

البته این نقل واقعیت نیست

یک  نگاه  پر  شرر  با  چشم  من  درگیر  شد      

آتشی  در جان فتاد و  عشق دامنگیر شد

خنده از لب گم شد و ماتم درون دل  نشست

                                                                                حسرت آغوش  او  صد زخمه شمشیر شد

در رکاب حضرت عشقش  دلم  قربانی  است

                                                                                بارالها  این عجب , آهو  حریف  شیر  شد

از  من  اصرار  و  از  او  انکار  در  وصل  مدام

                                                                                من نمی دانم خدایا  از  چه  او  دلگیر  شد

یک کلام از بودنش در جسم من جان می دمید

                                                                                او نگفت و  نغمه هایم  ناله ی  شبگیر شد

برق چشمانش نشان از میل ماندن می نمود

                                                                                گویی  اما  قلب  او  با  دیگری تسخیر شد

با  نگاهی  پر  تلالو  در  ورای  اشک  چشم

                                                                                از  برم  رفت  و نگاهش  بر دلم تصویر شد

عشق او در خاطرم هر روز بیش از پیش گشت

                                                                                در  غم  دیدار  او  بخت  جوانم  پیر  شد

مدتي در  ره  او  خرمن  زهد  اندوختم              در  تمناي رخش  آب  به  هاون  کوفتم

 باده ي صاف مرا دوش به ميخانه کشيد           مشعلي در شب تاريک ز مي افروختم

 تا که در امن حريم  حرمش  سير  کنم              راه  پرواز  ز  اخلاص  عمل  آموختم

 طمع و قدرت و ثروت همگي دور ز من              جامه ي شرک و ريا بر تن خود در سوختم

 نقش غير از رخ او در نظرم گشت حرام             مردم ديده ي جان بر گل رويش دوختم

 گرچه دشوار و بعيد است ره منزل يار                خاک پاکش من دلداده به مژگان روفتم

                                  وين عجب از من عاقل که چه ديوانه شدم        

                                  دين  و  دنيا به  يکي خال  لبش  بفروختم

دقيقه به آخر كلاس مانده بود.من در جواب مطلبي را في البداهه گفتم كه روز به روز بيشتر به آن اعتقاد پيدا مي كنم.به آن دانشجو گفتم: جهان سوم جايي است كه هر كس بخواهد مملكتش را آباد كند،خانه اش خراب مي شود و هر كس كه بخواهد خانه اش آباد باشد بايد در تخريب مملكتش بكوشد.

 پروفسور محمود حسابي

كدامين را باور داري ؟ مي بخشي يا فراموش مي كني ؟

كدامين را مي پسندي ؟ ببخشد يا فراموش كند؟

كدامين مستحكم تر است ؟ بخشيدن يا فراموش كردن ؟

آيا اگر اشتباهي را فراموش كني و ديگر به ياد آن نباشي به همان اندازه ارزشمند است كه اشتباهي را به خاطر داشته باشي ولي ذره اي در رفتارت تاثير نگذارد ؛ چون آن را بخشيده اي ؟

آيا هر چيزي را مي توان بخشيد ؟ مي توان فراموش كرد ؟ چه خوب بود اگر زندگي را مي شد بعضي وقت ها فرمت كرد. فراموشي مثل Shift+del است و بخشيدن مثل del ؛اشتباهي را كه بخشيده اي هميشه پشت در است ولي اجازه ورود نمي گيرد. ولي چيزي را كه فراموش كرده اي ديگر هيچگاه نخواهي ديد.

خطا هايي كه  خيلي مهم باشد فقط مي تواند بخشيده شود نه فراموش. چيزي فراموش مي شود كه انسان برايش ارزش قايل نباشد. پيغمبر گناه وحشي را فراموش نكرد ولي آن را بخشيد. آن هم بعد از آن همه سال.

به نظر، بخشيدن فراموشي اختياري است ولي فراموشي فرآيندي غير اختياري. درست مثل شهادت و مرگ. مرگ غير اختياري است و تن دادن به آن ارزش نيست ولي شهادت ،مرگ اختياري است و تن دادن به آن ارزش.

ولي مگر مي شود همه چيز را اختياري فراموش كرد ؟ مرگ يك عزيز ! خاطره اولين عشق!! ويا شايد اولين خيانت!!!

بخشيدن هميشه يك سطح بالاتر از فراموشي است. فراموشي ابزاري براي بخشيدن است نه خود بخشيدن.

یکی گفت چرا ما روحاني هستيم با تجربه انساني يا بهتر بگم زميني ؟

خواستم يه چيزي بگم توش واسه حرفم دليل بيارم؛ بدتر شد. راستش اومدم ابروشو درست كنم زدم چشمشم كور كردم؛نشد ديگه ...!!!!!

خودت بخون (برگ سبزيست....    ايراداشو به بزرگي خودتون ببخشيد، مال بي سواديه )

از من اين نكته يكي دوست چنين كرده سوال             

                                                  از گذر از سر اين عالم خاكي به كمال

كه چه باشد هدف از زندگي خاكي ما ؟   

                                                 كه چه باشد هدف از رنج و پريشاني ما ؟

كه بود روح من از عالم روحاني دوست ؟ 

                                                يعني اين رنج و پريشاني ما جمله از اوست؟

اگر از جانب او آمده ام سوي وجود        

                                                  اگرم جمله ملايك بنمودند سجود

پس چرا عالم خاكي شده است ماوايم ؟  

                                                 در ره منزل او چون بشكسته است پايم ؟

او چرا مي نكند راه گذر را هموار؟   

                                                  او چرا كرده چنين رفتن ما را دشوار ؟

مگر از روح خودش در گل ما كار نكرد ؟    

                                                 مگر از عشق خودش اين دلم افگار نكرد ؟

مگر از خلقت ما خويش مباهات نكرد ؟   

                                                 مگرم بر همگي سيد و سادات نكرد ؟

مگر از حكمت و انديشه خود دم نرند ؟     

                                                 مگر از لطف و كرم حرف دمادم نزند ؟

مگر از عاشقي و عشق نگفته است به ما؟     

                                                مگر آن قول ازل را نشنيده است زما ؟

مگر او بار امانت نسپرده است به ما ؟       

                                               مگر او خويش نگفته است:چه جهل است زما؟

پس چرا اين همه سختي به من ارزاني كرد ؟ 

                                               من و دل را به جهان سخره ناداني كرد ؟

شكوه بسيار كنم از من و اين ناداني     

                                                شكوه اي از تو كه اين را ز ازل مي داني

مگر آن روز گناه پدرم ، من كردم ؟        

                                               كه اينچنين از در تو رانده شده ، پر دردم

مگر از عدل خودت دم نزني در قرآن ؟  

                                               مگر آن يوسف گمگشته نبردي كنعان ؟

مگر امروز ني ام يوسف تو در دنيا ؟   

                                               پس چرا مي نكني چشم خودت را بينا ؟

يوسف آنروز يكي پادشهي زيبا بود   

                                              غافل از حال دل آن پدر تنها بود

ولي امروز من اين بنده تنها هستم   

                                               به تضرع به در خانه تو بنشستم

او چو يك روز رخ ماه برادر بيند          

                                                يادش از درد فراغ آيد و دستش گيرد

ولي از روز ازل اين دل و اين ديده من     

                                                خون بگريد ز فراغ تو و آن بوي وطن

او فقط پيرهن خود بفرستاد آنروز      

                                                تا كشاند پدرش را به بر خود پيروز

ولي از من تو چه خواهي كه ندادم از پيش ؟    

                                               جامه وپيرهن و جان و تن و اين هم كيش

كيش و مذهب چه كنم گر تو نباشي به برم؟ 

                                               دائما در طلبت در دو جهان در سفرم

كيش من مهر تو و لطف تو و رحمت توست   

                                                كيش من خشم تو و قهر تو و هيبت توست

كيش من روي تو و آينه ي  وصف جمال       

                                               كيش من شعشعه ي پرتو ذات است و كمال

كيش من با گذر از سدره مهيا آيد    

                                               كيش من از رحم باكره دنيا آيد

كيش من چوب به دريا بزند، باز شود      

                                               كيش من بت شكن و خانه ي حق ساز شود

كيش من كشتي آزادي مردم سازد   

                                              كيش من روضه رضوان به گنه دربازد

كيش من راز انا الحق بنمايد سر دار        

                                              كيش من گشته ز فردوس و جهنم بيزار

كيش من راه ز بسطام بجويد بر تو       

                                             كيش من حافظ شيراز بگويد بر تو

كيش من در طلبت روي به تبريز آرد    

                                            كيش من باده از آن گلشن گلريز آرد

كيش من قونيه و گنبد خضرا باشد      

                                            كيش من بي من و مايي و تمنا باشد

كيش من بندگي محض سراي تو بود     

                                            كيش من گفته تو،حرف تو، راي تو بود

كيش من آنچه تو خواهي و كني آن باشد    

                                            كيش من روز الست و سر پيمان باشد

كيش من عاشقي و عشق به رخسار تو است  

                                            كيش من لذت از اين صبر به كردار تو است

كيش من سرخوشي حالت مستي باشد        

                                            كيش من در طلبت باده پرستي باشد

اينچنين باده كه اكنون شده ام من سرمست      

                                            رخت خود را ز سرم عقل به كلي بر بست

اينچنين باده كه خوردم من از اين جام عتيق       

                                            كه شدم مست و در اين بحر مي آلود غريق

مي ندانم كه ز بهر چه شدم بر اين در            

                                             اي خلايق چه سخن بود مرا در اين سر

هر زمان كه آمدم از بهر سخن بر در دوست     

                                            ديدم اين من چه بگويد كه همه من از اوست

ديده و دل همه شد مست رخ زيبايش          

                                           عقل و منطق شده مبهوت بزرگي هايش

آمدم تا كه سوالي بكنم ، تحفه برم            

                                            دامني از سخنانش به همه هديه برم

چون بيامد به برم، آنچه مرا هست برفت      

                                           بي خود و مست شدم،دامنم از دست برفت

...........................................................

ما موجوداتی روحانی هستیم با تجربه های انسانی ، نه انسانهایی با تجربهء روحانی

سلام

يه حال اساسي بهتون بدم ؟

اگه يه موقع يکدوم به مقاله هاي IEEE و يا ACM و . ...  (تقريبا هر ژورنال معتبر علمي) نياز داشتيد ، نمي خواد جاي دور بريد و هي بزنيد تو سر خودتون. بگيد تا خودم ترتيبشو براتون بدم و ايميل کنم براتون.

حالشو ببريد ديگه.

يكي ميگه:
هركسي از ظن خود شد يار من                 از درون من نجست اسرار من

اون يكي ميگه :
جنگ هفتاد و دو ملت همه را عذر بنه        چون نديدند حقيقت ره افسانه زدند

بعضيام مي گن :
گل شبدر چه كم از لاله قرمز دارد ؟

اين جماعت قرتي جديد هم  فتوا دادن  :
عاشق شدم   کاش ندونه    دست دلم رو نخونه ..........


ولي .........

ختم كلام :

در ره عشق نشد كس به يقين محرم راز          هر كسي بر حسب فكر گماني دارد

سحر  با  ناقه  گفتم  نرمتر  رو        که راکب خسته و بیمارو پیر است
قدم مستانه زد چندان که گویی      به پایش ریگ این صحرا حریر است

دل بی قید من در پیچ و تابی است       نصیب من عتابی یا خطابیست
دل  ابلیس  هم  نتوانم   آزرد                گناه  گاه  گاه  من  صوابیست

حرم جز قبله قلب و نظر نیست        طواف  او  طواف  بام  و در  نیست
میان ما و بیت الله رمزی است          که جبریل امین را هم خبر نیست

مرا از منطق آید بوی خامی               دلیل  او  دلیل  نا تمامی
به رویم بسته در ها را گشاید            دو بیت از پیر رومی یا ز جامی

چو رخت خویش بر بستم از این خاک       همه  گفتند  با  ما  آشنا  بود
ولیکن کس ندانست که این مسافر         چه گفت و با که گفت و از کجا بود

هله هش دار که در شهر دو سه طرارند

                                                                که به تدبير کلاه از سر مه بردارند

دو سه رندند که هشيار دل و سر مستند

                                                               که فلک را به يکي عربده در چرخ آرند

سر دهانند که تا سر ندهي سر ندهند

                                                               ساقيانند که انگور نمي افشارند

گر به کف خاک بگيرند زر سرخ شود

                                                                روز گندم دروند گر چه به شب جو کارند

مردمي کن برو در خدمتشان مردم شو

                                                               زانکه اين مردم ديگر همه مردم خوارند

بس کن و بيش مگو گر چه دهان پر سخن است

                                                             زانکه اين حرف و دم و قافيه هم اغيارند

==================================================

(امشب يه جور ديگه است ، اومد ديگه....)

حالت مستي من امشب دو چندان گشته است

                                                                    گريه و اشک و غم و ناله به زندان گشته است

صوفيان  و  زاهدان  و  عاشقان  و  سالکان

                                                                    جملگي بر من کنون  بازي طفلان گشته است

آن چنان مستم که عقلي در سرم بيدار نيست

                                                                   حالتم بر کفر و دين و شرع خندان گشته است

سر و سر ارزاني شيخ  و مريد و معتکف

                                                                    بر من امشب صورت معني نمايان گشته است

روشني چشم من امشب ز نزديکي  اوست

                                                                    يوسف مصري کنون بر سوي کنعان گشته است

  مژده اي دل که اندرين بزم شراب و مستي ات                                                        

                                                                     هاتف غيبي تو را بر سفره مهمان گشته است   

آیا  بود   آنکس   که  مرا  درد  بفهمد ؟        

                                                        این حال پریشان و دل سرد بفهمد ؟

گشته است فنا عمر گرانمایه در این  راه

                                                        تا  درد دل  از  مردم  بی درد  بفهمد

پر مغز سخن های زیادی است در این کو

                                                       کو گوش که تا حرف نکو مرد بفهمد ؟

این  عقده  دیرینه  نمایم  به  زبان   باز

                                                      تا  مرد  سخن  گفته  و  نامرد  بفهمد

به اینجا که رسیدم ، دیدم نامرد که تا دلتون بخواد هست ، اما کو یه مرد ؟؟؟ که بخواد حرف بزنه . پس منم بیخیال بقیه اش شدم.

ظریفی گفت : وقتی کسی سقز می خاید ، معده می گوید: این کیست که بر در می کوبد و در خانه نمی آید ؟؟؟؟؟

مردی نزد بقالی آمد و گفت : پیازیم ده تا دهان خود بدان خوشبوی سازم.بقال گفت: مگر گه خورده باشی که با پیاز خوشبویش سازی!!!!!!!!!!!!!!!!!!

مردی دعوی خدایی کرد. شهریار در زندانش کرد. مردی بر او گذشت  و گفت : آیا خدا در زندان باشد ؟ گفت : خدا همه جا باشد !!!!!!!!!!!!

شخصی به مزاری رسید ، گوری سخت دراز دید.پرسید این گور کیست ؟ گفتند از آن علمدار رسول است. گفت : مگر با علمش در خاک کرده اند ؟؟؟؟؟

پادشاهی را سه زن بود، پارسی و تازی و قبطی(قومی از اقوام مصری).شبی در نزد زن پارسی خفته بود، از وی پرسید که چه هنگام است؟ زن پارسی گفت : هنگام سحر است. گفت از کجا می گویی؟گفت : از بهر آن که بوی گل و ریحان برخاسته و مرغان به ترنم درآمدند. شبی دیگر نزد زن تازی بود، از وی همین سوال کرد.او جواب داد که هنگام سحر است از آن که مهره های گردن بندم  سینه ام را سرد می سازد وشبی دیگر در نزد قبطی بود،از وی پرسید. قبطی در جواب گفت که هنگام سحر است از بهر آنکه مرا ریدن گرفته است.

بازرگانی زنی خوش صورت ، زهره نام ، داشت.عزم سفری کرد. از بهر او جامه ای سفید بساخت و کاسه ای نیل (لاجورد) به خادم داد که هر گاه از این زن حرکتی ناشایست در وجود آید یک انگشت نیل بر جامه ی او زن تا چون باز آیم اگر تو حاضر نباشی مرا حال معلوم شود. پس از مدتی خواجه به خادم نبشت که :

چیزی نکند زهره که ننگی باشد     بر جامه ی او ز نیل رنگی باشد ؟

خادم باز نبشت :

گر ز آمدن خواجه درنگی باشد     چون باز آید زهره پلنگی باشد !!!!!!!!!!!!

مردی کودکی را دید که می گریست و هر چند مادرش او را نوازش می کرد خاموش نمی شد. گفت خاموش شو وگرنه مادرت را بکار گیرم. مادر گفت: این طفل تا آنچه گویی نبیند، به راست نشمرد.!!!!!!!!!!!!

من این ایوان نه تو را نمی دانم نمی دانم

                                                       من این نقاش جادو را نمی دانم نمی دانم

مرا گوید مرو هر سو  تو استادی بیا این سو

                                                       که من آن سوی بی سو را نمی دانم نمی دانم

همی گیرد گریبانم همی دارد پریشانم

                                                      من این خوش خوی بدخو را نمی دانم نمی دانم

چو طفلی گم شدستم من میان کوی و بازاری

                                                        که این بازار و این کو را نمی دانم نمی دانم

مرا دردست و دارویی که جالینوس می گوید

                                                           که من این درد و دارو را نمی دانم نمی دانم

دلم چون تیر می پرد کمان تن همی غرد

                                                           اگر آن دست و بازو را نمی دانم نمی دانم

رها کن حرف هندو را ببین ترکان معنی را

                                                           من آن ترکم که هندو را نمی دانم نمی دانم

                                                           ولی با خفت و خواری پی شبنم نمی گردم

اين چند بيت رو نوشتم که هم نوشته باشم هم تو اين شب عزيز دو کلام با خدا حرف زده باشم.

از خانه برون رفتم، مستیم به پیش آمد    

                                                  گفتم که شوی من را همخانه و کاشانه ؟

از عاقل و فرزانه  ای دوست دلم بگرفت   

                                                  شاید که توام باشی هم باده و پیمانه

والله که من مستم، پیمان ز ازل بستم       

                                                  هشیار نمی گردم جز با لب دردانه

گفتا که چه خوش گفتی،حرفم به دهان مانده   

                                                  فرزانه نمی فهمد حرف من دیوانه

باشد که بیایی تو ، گویم سخنم راحت     

                                                  بی غصه زنم با تو هرشب دو سه پیمانه

شکرانه بدادم من هم خرقه و هم زنار        

                                                 در رقص درآوردم آن نغمه مستانه

اما چو یکی کوته باران بهاری بود        

                                                چون دید مرا عاشق رفت از در این خانه

گفتم که چه کردم من ای سرو سهی بالا    

                                                چون است نمی مانی،گشتم به تو بیگانه ؟

گفتا که نه ای لایق،ای دوست بر این قایق    

                                                کوری و نمی بینی دام است بر این دانه ؟

در دام فتادی تو پایت بشکست آنجا      

                                                ماوای تو اینجا شد، این منزل ویرانه

نک می روم از پیشت، از قلب خود اندیشت  

                                                مرغان دل خود را پران کن از این خانه

من هیچ ندانستم چون شد که چنین مستم      

                                                جام دگری خواهم از باده ی خمخانه

باشد که رخش بینم از لرزش می در جام    

                                                پیمانه بلرزانم پی در پی و مردانه

یا رب چه شود روزی بازم به سراغ آید        

                                               از کوی بهشت تو یک عاقل دیوانه ؟؟؟؟؟؟؟

من مستم و تو مستي ، ما را که برد خانه ؟        من چند ترا گفتم کم خور دو سه پيمانه ؟

در شهر يکي کس را هشيار نمي بينم                هر يک بتر از ديگر شوريده و ديوانه

اي لولي بربط زن تو مست تري يا من ؟                  اي پيش چو تو مستي افسون من افسانه

از خانه برون رفتم ،مستيم به پيش آمد                   در هر نظرش مضمر صد گلشن و کاشانه

چون کشتي بي لنگر کژ مي شد و مژ مي شد       وز حسرت او مرده صد عاقل و فرزانه

گفتم زکجايي تو ؟ تسخر زد و گفت اي جان              نيميم ز ترکستان ، نيميم ز فرغانه

نيميم ز آب و گل ، نيميم ز جان و دل                        نيميم لب دريا ، نيمي همه دردانه

گفتم که رفيقي کن با من که منم خويشت               گفتا که بنشناسم من خويش ز بيگانه

بوی نم نم های باران می زند، یادش بخیر     

                                                         گوشه ای  از  یاد  یاران  می زند، یادش بخیر

قطره هایش بر کویر خشک من 

                                                         طبل  دیدار  بهاران  می زند ، یادش بخیر

قامت   رعنای   دلدار   مرا

                                                         باز باران ، درّ و مرجان  میزند، یادش بخیر

خنده های ریز و زلف خیس یار 

                                                         بانگ  روز  عید  قربان می زند، یادش بخیر

بوی  عطر  جانفزایش  زیر نم

                                                         از یمن چون بوی رحمان می زند، یادش بخیر

دیدۀ  من  از  نگاه مست او 

                                                         کفر مطلق را مسلمان می زند، یادش بخیر

ناوک چشمان مخمورش ببین

                                                        حدّ مستان را نمایان می زند، یادش بخیر

گرمی دستان پر مهرش کجاست ؟ 

                                                        که این دلم سر بر بیابان می زند، یادش بخیر

رفت و یک بار دگر از رفتنش 

                                                        زندگی  آهنگ  هجران  می زند ، یادش بخیر

سردی دوری ز آغوشش هنوز  

                                                        طعنه بر فصل زمستان می زند، یادش بخیر

ذره ذره  خاطراتش  زنده شد 

                                                         بوی  نم نم های باران می زند، یادش بخیر