دقيقه به آخر كلاس مانده بود.من در جواب مطلبي را في البداهه گفتم كه روز به روز بيشتر به آن اعتقاد پيدا مي كنم.به آن دانشجو گفتم: جهان سوم جايي است كه هر كس بخواهد مملكتش را آباد كند،خانه اش خراب مي شود و هر كس كه بخواهد خانه اش آباد باشد بايد در تخريب مملكتش بكوشد.

 پروفسور محمود حسابي

كدامين را باور داري ؟ مي بخشي يا فراموش مي كني ؟

كدامين را مي پسندي ؟ ببخشد يا فراموش كند؟

كدامين مستحكم تر است ؟ بخشيدن يا فراموش كردن ؟

آيا اگر اشتباهي را فراموش كني و ديگر به ياد آن نباشي به همان اندازه ارزشمند است كه اشتباهي را به خاطر داشته باشي ولي ذره اي در رفتارت تاثير نگذارد ؛ چون آن را بخشيده اي ؟

آيا هر چيزي را مي توان بخشيد ؟ مي توان فراموش كرد ؟ چه خوب بود اگر زندگي را مي شد بعضي وقت ها فرمت كرد. فراموشي مثل Shift+del است و بخشيدن مثل del ؛اشتباهي را كه بخشيده اي هميشه پشت در است ولي اجازه ورود نمي گيرد. ولي چيزي را كه فراموش كرده اي ديگر هيچگاه نخواهي ديد.

خطا هايي كه  خيلي مهم باشد فقط مي تواند بخشيده شود نه فراموش. چيزي فراموش مي شود كه انسان برايش ارزش قايل نباشد. پيغمبر گناه وحشي را فراموش نكرد ولي آن را بخشيد. آن هم بعد از آن همه سال.

به نظر، بخشيدن فراموشي اختياري است ولي فراموشي فرآيندي غير اختياري. درست مثل شهادت و مرگ. مرگ غير اختياري است و تن دادن به آن ارزش نيست ولي شهادت ،مرگ اختياري است و تن دادن به آن ارزش.

ولي مگر مي شود همه چيز را اختياري فراموش كرد ؟ مرگ يك عزيز ! خاطره اولين عشق!! ويا شايد اولين خيانت!!!

بخشيدن هميشه يك سطح بالاتر از فراموشي است. فراموشي ابزاري براي بخشيدن است نه خود بخشيدن.

یکی گفت چرا ما روحاني هستيم با تجربه انساني يا بهتر بگم زميني ؟

خواستم يه چيزي بگم توش واسه حرفم دليل بيارم؛ بدتر شد. راستش اومدم ابروشو درست كنم زدم چشمشم كور كردم؛نشد ديگه ...!!!!!

خودت بخون (برگ سبزيست....    ايراداشو به بزرگي خودتون ببخشيد، مال بي سواديه )

از من اين نكته يكي دوست چنين كرده سوال             

                                                  از گذر از سر اين عالم خاكي به كمال

كه چه باشد هدف از زندگي خاكي ما ؟   

                                                 كه چه باشد هدف از رنج و پريشاني ما ؟

كه بود روح من از عالم روحاني دوست ؟ 

                                                يعني اين رنج و پريشاني ما جمله از اوست؟

اگر از جانب او آمده ام سوي وجود        

                                                  اگرم جمله ملايك بنمودند سجود

پس چرا عالم خاكي شده است ماوايم ؟  

                                                 در ره منزل او چون بشكسته است پايم ؟

او چرا مي نكند راه گذر را هموار؟   

                                                  او چرا كرده چنين رفتن ما را دشوار ؟

مگر از روح خودش در گل ما كار نكرد ؟    

                                                 مگر از عشق خودش اين دلم افگار نكرد ؟

مگر از خلقت ما خويش مباهات نكرد ؟   

                                                 مگرم بر همگي سيد و سادات نكرد ؟

مگر از حكمت و انديشه خود دم نرند ؟     

                                                 مگر از لطف و كرم حرف دمادم نزند ؟

مگر از عاشقي و عشق نگفته است به ما؟     

                                                مگر آن قول ازل را نشنيده است زما ؟

مگر او بار امانت نسپرده است به ما ؟       

                                               مگر او خويش نگفته است:چه جهل است زما؟

پس چرا اين همه سختي به من ارزاني كرد ؟ 

                                               من و دل را به جهان سخره ناداني كرد ؟

شكوه بسيار كنم از من و اين ناداني     

                                                شكوه اي از تو كه اين را ز ازل مي داني

مگر آن روز گناه پدرم ، من كردم ؟        

                                               كه اينچنين از در تو رانده شده ، پر دردم

مگر از عدل خودت دم نزني در قرآن ؟  

                                               مگر آن يوسف گمگشته نبردي كنعان ؟

مگر امروز ني ام يوسف تو در دنيا ؟   

                                               پس چرا مي نكني چشم خودت را بينا ؟

يوسف آنروز يكي پادشهي زيبا بود   

                                              غافل از حال دل آن پدر تنها بود

ولي امروز من اين بنده تنها هستم   

                                               به تضرع به در خانه تو بنشستم

او چو يك روز رخ ماه برادر بيند          

                                                يادش از درد فراغ آيد و دستش گيرد

ولي از روز ازل اين دل و اين ديده من     

                                                خون بگريد ز فراغ تو و آن بوي وطن

او فقط پيرهن خود بفرستاد آنروز      

                                                تا كشاند پدرش را به بر خود پيروز

ولي از من تو چه خواهي كه ندادم از پيش ؟    

                                               جامه وپيرهن و جان و تن و اين هم كيش

كيش و مذهب چه كنم گر تو نباشي به برم؟ 

                                               دائما در طلبت در دو جهان در سفرم

كيش من مهر تو و لطف تو و رحمت توست   

                                                كيش من خشم تو و قهر تو و هيبت توست

كيش من روي تو و آينه ي  وصف جمال       

                                               كيش من شعشعه ي پرتو ذات است و كمال

كيش من با گذر از سدره مهيا آيد    

                                               كيش من از رحم باكره دنيا آيد

كيش من چوب به دريا بزند، باز شود      

                                               كيش من بت شكن و خانه ي حق ساز شود

كيش من كشتي آزادي مردم سازد   

                                              كيش من روضه رضوان به گنه دربازد

كيش من راز انا الحق بنمايد سر دار        

                                              كيش من گشته ز فردوس و جهنم بيزار

كيش من راه ز بسطام بجويد بر تو       

                                             كيش من حافظ شيراز بگويد بر تو

كيش من در طلبت روي به تبريز آرد    

                                            كيش من باده از آن گلشن گلريز آرد

كيش من قونيه و گنبد خضرا باشد      

                                            كيش من بي من و مايي و تمنا باشد

كيش من بندگي محض سراي تو بود     

                                            كيش من گفته تو،حرف تو، راي تو بود

كيش من آنچه تو خواهي و كني آن باشد    

                                            كيش من روز الست و سر پيمان باشد

كيش من عاشقي و عشق به رخسار تو است  

                                            كيش من لذت از اين صبر به كردار تو است

كيش من سرخوشي حالت مستي باشد        

                                            كيش من در طلبت باده پرستي باشد

اينچنين باده كه اكنون شده ام من سرمست      

                                            رخت خود را ز سرم عقل به كلي بر بست

اينچنين باده كه خوردم من از اين جام عتيق       

                                            كه شدم مست و در اين بحر مي آلود غريق

مي ندانم كه ز بهر چه شدم بر اين در            

                                             اي خلايق چه سخن بود مرا در اين سر

هر زمان كه آمدم از بهر سخن بر در دوست     

                                            ديدم اين من چه بگويد كه همه من از اوست

ديده و دل همه شد مست رخ زيبايش          

                                           عقل و منطق شده مبهوت بزرگي هايش

آمدم تا كه سوالي بكنم ، تحفه برم            

                                            دامني از سخنانش به همه هديه برم

چون بيامد به برم، آنچه مرا هست برفت      

                                           بي خود و مست شدم،دامنم از دست برفت

...........................................................

ما موجوداتی روحانی هستیم با تجربه های انسانی ، نه انسانهایی با تجربهء روحانی

سلام

يه حال اساسي بهتون بدم ؟

اگه يه موقع يکدوم به مقاله هاي IEEE و يا ACM و . ...  (تقريبا هر ژورنال معتبر علمي) نياز داشتيد ، نمي خواد جاي دور بريد و هي بزنيد تو سر خودتون. بگيد تا خودم ترتيبشو براتون بدم و ايميل کنم براتون.

حالشو ببريد ديگه.

يكي ميگه:
هركسي از ظن خود شد يار من                 از درون من نجست اسرار من

اون يكي ميگه :
جنگ هفتاد و دو ملت همه را عذر بنه        چون نديدند حقيقت ره افسانه زدند

بعضيام مي گن :
گل شبدر چه كم از لاله قرمز دارد ؟

اين جماعت قرتي جديد هم  فتوا دادن  :
عاشق شدم   کاش ندونه    دست دلم رو نخونه ..........


ولي .........

ختم كلام :

در ره عشق نشد كس به يقين محرم راز          هر كسي بر حسب فكر گماني دارد