سحر  با  ناقه  گفتم  نرمتر  رو        که راکب خسته و بیمارو پیر است
قدم مستانه زد چندان که گویی      به پایش ریگ این صحرا حریر است

دل بی قید من در پیچ و تابی است       نصیب من عتابی یا خطابیست
دل  ابلیس  هم  نتوانم   آزرد                گناه  گاه  گاه  من  صوابیست

حرم جز قبله قلب و نظر نیست        طواف  او  طواف  بام  و در  نیست
میان ما و بیت الله رمزی است          که جبریل امین را هم خبر نیست

مرا از منطق آید بوی خامی               دلیل  او  دلیل  نا تمامی
به رویم بسته در ها را گشاید            دو بیت از پیر رومی یا ز جامی

چو رخت خویش بر بستم از این خاک       همه  گفتند  با  ما  آشنا  بود
ولیکن کس ندانست که این مسافر         چه گفت و با که گفت و از کجا بود

هله هش دار که در شهر دو سه طرارند

                                                                که به تدبير کلاه از سر مه بردارند

دو سه رندند که هشيار دل و سر مستند

                                                               که فلک را به يکي عربده در چرخ آرند

سر دهانند که تا سر ندهي سر ندهند

                                                               ساقيانند که انگور نمي افشارند

گر به کف خاک بگيرند زر سرخ شود

                                                                روز گندم دروند گر چه به شب جو کارند

مردمي کن برو در خدمتشان مردم شو

                                                               زانکه اين مردم ديگر همه مردم خوارند

بس کن و بيش مگو گر چه دهان پر سخن است

                                                             زانکه اين حرف و دم و قافيه هم اغيارند

==================================================

(امشب يه جور ديگه است ، اومد ديگه....)

حالت مستي من امشب دو چندان گشته است

                                                                    گريه و اشک و غم و ناله به زندان گشته است

صوفيان  و  زاهدان  و  عاشقان  و  سالکان

                                                                    جملگي بر من کنون  بازي طفلان گشته است

آن چنان مستم که عقلي در سرم بيدار نيست

                                                                   حالتم بر کفر و دين و شرع خندان گشته است

سر و سر ارزاني شيخ  و مريد و معتکف

                                                                    بر من امشب صورت معني نمايان گشته است

روشني چشم من امشب ز نزديکي  اوست

                                                                    يوسف مصري کنون بر سوي کنعان گشته است

  مژده اي دل که اندرين بزم شراب و مستي ات                                                        

                                                                     هاتف غيبي تو را بر سفره مهمان گشته است